به طور کلی، وسایل نقلیه مجهز به سیستم تعلیق بادی قابل تنظیم دارای سنسورهای فاصله از زمین در نزدیکی چرخ های جلو و عقب هستند. بر اساس سیگنالهای خروجی از این سنسورها، رایانه خودرو تغییرات ارتفاع خودرو را تعیین میکند و سپس کمپرسور هوا و دریچههای خروجی را کنترل میکند تا بهطور خودکار فنرها را فشرده یا گسترش دهد، در نتیجه فاصله از زمین را برای افزایش-پایداری سرعت بالا یا بهبود قابلیت عبور در شرایط پیچیده جاده، کاهش یا افزایش میدهد. در طول تنظیمات روزانه، سیستم تعلیق هوا در چندین حالت عمل می کند:
1. حالت نگهداری: هنگامی که وسیله نقلیه از روی زمین بلند می شود، سیستم تعلیق هوا دریچه های برقی مربوطه را می بندد و کامپیوتر ارتفاع وسیله نقلیه را حفظ می کند و اطمینان حاصل می کند که وسیله نقلیه ارتفاع اصلی خود را در هنگام فرود حفظ می کند.
2. حالت عادی (موتور در حال کار): در حین رانندگی، اگر ارتفاع وسیله نقلیه فراتر از یک محدوده مشخص تغییر کند، سیستم تعلیق بادی ارتفاع خودرو را به صورت دوره ای تنظیم می کند.
3. حالت بیداری: هنگامی که سیستم تعلیق بادی توسط کلید از راه دور، سوئیچ در یا کلید درب صندوق عقب فعال می شود، سیستم با استفاده از سنسور سطح خودرو ارتفاع خودرو را بررسی می کند. اگر ارتفاع وسیله نقلیه کمتر از یک سطح معین باشد، مخزن هوا فشاری را برای بالا بردن وسیله نقلیه به ارتفاع معمولی ایجاد می کند. در همین حال، سیستم تعلیق بادی امکان تنظیم سفتی کمک فنر شامل سه حالت نرم، معمولی و سخت (که گاهی اوقات به عنوان حالت های راحتی، معمولی و اسپرت و غیره مشخص می شود) را فراهم می کند، که راننده می تواند از طریق یک دکمه کنترل داخل خودرو آن را کنترل کند.
البته، در مقایسه با سیستم تعلیق سنتی، ساختار پیچیدهتر سیستم تعلیق قابل تنظیم هوای{0}}آن را نسبت به سیستمهای تعلیق فنر سیم پیچ بیشتر مستعد خرابی میکند. استفاده از هوا به عنوان منبع انرژی برای تنظیم ارتفاع شاسی نیز چالش هایی را از نظر آب بندی اجزای مرتبط به همراه دارد. علاوه بر این، تنظیم ارتفاع شاسی مکرر می تواند باعث گرمای بیش از حد موضعی سیستم پمپ هوا شود و به طور قابل توجهی طول عمر آن را کاهش دهد. با این حال، با پیشرفت های مداوم تکنولوژی، بسیاری از این مسائل به طور موثر حل شده اند و کاربرد آن در مدل های مختلف خودرو به طور فزاینده ای گسترده می شود.
